DE ZORGFABRIEK

Voor het eerst sinds de invoering van de euro was ik in een ziekenhuis. Met verbazing keek ik om me heen en zag de verpleegsters op fel oranje croccs vrolijk huppelen door de gangen van het ultramoderne gebouw. Toen ik op de zaal bij het bed neerstreek zag ik dat het bed electrisch te verstellen was door middel van een knop of vijfentwintig. In de hoogste stand kon je al liggend vanaf het bed de tl-verlichting vervangen. Aan een soort draagarm zag ik een plat scherm met internet en televisie.

Als ik net naast het bed ga zitten komt er een vrouw binnen wandelen met in haar linkerhand een smart-phone en in haar rechterhand een verlanglijst voor het avond-eten. Op het schempje van haar haateecee diesaaier ziet Els dat patient nummer 3 een handje vol met roze pillen moet hebben en evenlater gaat ze via het touchscreen over naar patient nummer 5. ‘U kunt kiezen uit volkoren, krenten, bruin of wit. Ze loopt het lijstje af en gaat via de leverworst en de pindakaas via de vla direct naar de kippensoep.

Van het schermpje van haar smartphone leest Els de laatste oordelen van dokter Krebenstetter luidkeels door. Patient 3 mag naar huis maar niet vliegen omdat hij longembolie had . Naast hem zit een vrouw die niet uit haar woorden komt. Els roept dat het vrijwel zeker een lichte Tia is geweest maar dat onderzoek nog moet uitwijzen of haar spraak weer terug zal komen. De vrouw mompelt wat onverstaanbaars terug. In de hoek van de kamer zit Karel met een blauw-wit geruit hemd aan het bed van een zwaar hoestende baarddragende man met bril. Achterop het hemd van Karel staat met grote witte letters stervensbegeleider en er onder de naam van de sponsor Dela.

Als patient nummer 3 voor de vierde keer in een uur tijd meegenomen wordt voor een scan door weer een andere arts zie ik door dezelfde deur een kar met verse zalm en paling binnenrijden. Achter de kar loopt een vrouw met een Ipad. Hardop leest ze de namen op van de mensen die een pistoletje verse zalm besteld hebben. Niemand reageert op de namen , razendsnel gaat de dame dan over het scherm en roept een aantal andere namen . In de hoek zie ik iemand reageren en het broodje wordt voor hem neergezet op zijn nachtkastje. Dan word ik verzocht om de zaal te verlaten omdat het bezoekuur voorbij is.

In de lift bedenk ik me dat het niet gek is dat de zorg niet meer te betalen is.

TEEVEE KIJKEN

Als ik beneden kom en de woonkamer binnenstap zit Kanjer al languit op de bank met de zepper in zijn hand. Uit de 107 cm brede plasma hoor ik een enorme variatie aan geluiden komen .”Mag die wat zachter”, schreeuw ik over het hoogst iritante geluid van de piepstemmen van de Disney figuren heen.”Pwaa PWAPA”, roept kanjer met het accent van Donald Duck. Het kleine vingertje gaat vliegensvlug naar de min van de volume knop en het geluid ebt zachtjes weg. Ondertussen hangt Kanjer als een soort Al Bundy op de bank . “Ga eens gewoon rechtop zitten “,vraag ik de doerak beleefd doch dringend.Kanjer gaat rechtop zitten en zet zijn liefste gezichtje op. “En nu stil zijn pappa”, roept hij dan . Op de achtergrond hoor ik de totaal onverstaanbare Mickey een soort van steenkolen engels uitkramen. Kanjer zit midden in het spelprogramma. Het is een soort 2 voor 12 voor kinderen. “Rood en zaag”,hoor ik hem dan roepen. Even later zie ik de Disney muis met een soort toverstafje een rode zaag te voorschijn toveren. Kanjer springt op en roept luid “YEEESSSSS ” Als ik na het programma de tv wil uitzetten begint Kanjer te krijsen als een speenvarken. “Brandweerman Sam kom nog”, Brult de televisiejunk dan. “Je hebt nu wel genoeg gekeken “, zeg ik tegen de met vierkante ogen starende peuter. Dan is het hek van de dam en begint de kabouter te huilen.

“Laat hem toch even kijken”, schalt mijn vrouw vanachter het fornuis. Kanjer begint te glimlachen en viert de overwinning met een dansje voor de teevee. “Blussen Sam ,Blussen”, hoor ik een bewegende pop op het scherm schallen.”Kijk uit voor die steekvlam en het kan ontploffen”,roept een soort veredelde bezemsteel terug. Even denk ik terug aan de tijd dat ik peuter was en teevee zat te kijken. In gedachte dwaal ik af naar de tijd van stuif es in van Ria Breemer van uit de meerpaal in Dronten. Ik hoor gewoon het muziekje in mijn hoofd “KOM ER IN VOOR DE LOL, WE GAAN ROLLEBOLLEN” In een flits hoor ik ook mijn vader roepen “Zet dat ding uit ”

 

AUTOOS PASSEN

“Pappa,die is gaaf”, roept Kanjer als hij de plaatselijke showroom binnenstormt. Als hij zich omdraait ziet hij een matzwarte X6 staan en loopt er meteen op af. “Deze wil ik “, en zijn twee centimeter lange wijsvinger gaat richting de enorme bolide. Als ik op het prijskaartje kijk moet ik drie keer in mijn ogen wrijven. Kanjer staat ondertussen al te springen naast het monster met meer peekaas dan er mensen wonen in ons dorp. “Passen,passen”, roept de kleine belhamel.

Ik open de portier en klap de zitting naar voren om de dolgelukkige kleuter op de buffel-lederen achterbank neer te zetten. “Deur dicht pappa “, roept hij dan anders weet hij niet of hij past. Ik sluit de deur en meteen hoor ik een soort van automatische vergrendeling. Kanjer zit ondertussen driftig te seinen met zijn duimpje omhoog. Ik kan hem niet horen door de extra dikke beglazing maar kan aan de gebaren zien dat hij hem wel prima vindt. Als ik de deur wil openen merk ik tot mijn schrik dat de auto zichzelf heeft afgesloten en dus mijn kleine mannetje als het ware aan het gijzelen is.

Kanjer begint driftig te timmeren tegen het tot dan toe vlekkeloze achterraam. “Rustig blijven ik ga even iemand halen “,roep ik tegen de volledig in paniek geraakte dwerg. Kanjer begint te klimmen en gaat met zijn maatje 27 zo over de tussenconsole vol met knoppen heen. Dan gaat hij staan achter het stuur en begint er aan te draaien. Het gepiep van de banden galmen door de ijzig stille showroom. Ik besluit hulp te gaan halen en loop op een bijna in slaap gesukkelde verkoper achter een ikea bureau af.

“Kan u mij even helpen”,roep ik terwijl ik mijn emoties onder controle probeer te houden. De norse verkoper loopt achter me aan in de richting van de matzwarte X6. “Meneer heeft smaak”,grapt de look a like van dracula dan. Ik vraag hem om de deuren even te openen omdat mijn zoontje er in zit opgesloten. Rinus (zo lees ik op zijn rechterborst) doet een graai in zijn maatpak en tovert er een blinkende klapsleutel met een blauw-wit logo uit. Bliep-bliep en de deuren springen open. Kanjer is blij dat hij er uit mag en roept meteen dat hij veel te zwaar stuurt en bovendien stinkt. “Deze wordt het dus niet”, zeg ik tegen de wat beteuterde Rinus.

Op de parkeerplaats wurm ik kanjer in mijn A-label . Als we wegrijden zegt hij dat hij autoos passen echt superkoel vindt. “Maar pappa we hadden hem toch niet kunnen kopen “, zegt hij dan als hij zijn slimste gezichtje opzet. “Waarom niet “,vraag ik hem om de schijn op te houden dat dit karretje enigzins betaalbaar was. “Omdat die X6 nooit in je kofferbak past “, roept Kanjer dan met een lach op zijn gezicht.

ATARI 2600

Ik strompel de vlizotrap op en stoot mijn hoofd bijna tegen de eikenhouten balk die op de onverlichte bergzolder het dak ondersteund. Met mijn zaklamp schijn ik op wat dozen en zie mijn allereerste Sony walkman met auto-reverse. Als ik op eject druk zie ik  op het bandje 1999 van Prince staan . Links naast de Walkman schijn ik met mijn zaklamp op een doos waarin volgens het plaatje een Atari 2600 zit. In gedachte reis ik terug in de tijd en zie mezelf zitten met een zakje chips en een glas chocomelk voor onze 33 cm zwart-wit tv. Het is een regenachtige zondag en ik besluit de doos mee naar beneden te nemen. Ik ga tergend langzaam de vlizotrap af en roep mijn vrouw en mijn kleine kanjer. “Wat is er pappa “, roept de drie jarige dreumes van achter zijn ipad. “Pappa heeft iets moois van vroeger”, antwoord ik hem als ik de stugge bedrading uit de bijna verweerde doos trek. Op mijn 121 cm plasma tv met haadee en antie spiegelrefeksdinges zit niet zoals vroeger op een zwart-wit toestel een aansluiting aan de voorzijde. Als ik achter op het bakbeest kijk word ik duizelig van alle gaten waar een stekkertje in kan.

Kanjer komt van achter zijn I-pad vandaan en is best nieuwsgierig wat er allemaal gaande is.  Ondertussen zit ik met mijn hoofd tussen de muur en mijn strak gemonteerde plasma driftig te zoeken naar 2 ronde aansluitingen. “Hebbes”, roep ik als ik een rood en een geel gekleurd gaatje in mijn vizier heb. Ik plug de 2 draadjes erin en pak de afstandsbediening. Als ik op een aantal toetsen gedrukt heb wordt het beeldscherm zwart en begint de Atari vreselijk te ratelen.

“Pappa dit gaat fout “, roept de louter met sd kaarten opgegroeide peuter. “Wacht maar eens af “, roep ik tegen de kabouter en kijk trots voor me uit naar het immens grote beeldscherm. Na een minuut of 4 begint Kanjer zich te vervelen en googled op zijn I pad even wat een Atari wel niet is. Juist op het moment dat Google antwoorde dat Atari de computers der computers was in de jaren 80 verschijnt er op de plasma een levensgrote pac-man.

Even voel ik me weer kind en pak de wat lompe bruine stuurknuppel en ga als een dolle aan de slag om door het doolhof mijn buikje vol te eten en het spookje voor te blijven. Kanjer zijn aandacht zwakt af en hij gaat terug naar zijn  Ipad. “Pappa wat heb jij een rotjeugd gehad “, zegt de kleine dreumes als hij FIFA 2012 opstart

AAN DE SLAG

Als ik binnenstap bij het gemeentehuis meld ik me bij de infodesk. Druk telefonerend zit Emma achter de bali en maakt een gebaar naar me dat ik maar even moet gaan zitten. Ik plof neer naast een enorm wilde verschijning met een  baard en een wat plakkerig uitziende corduroy jas. Ik blader wat door de Libelle en bekijk de Nieuwe Revu even. Dan hoor ik mijn naam door de goedkope kijkshop boxen welke rechtboven mij hangen. Ik sping op en loop naar kamer vier. Ik open de krakende deur en zie een forse dame met een wat slonzig kapsel en een bril aan een koordje.

“Goedenmiddag”, groet ik haar beleefd. Sjaan zegt dat ik mijn jas op de kapstok mag hangen en pakt mijn dossier er bij. Na 19 jaar in de bijstand heb ik al een eigen boekenplank bij Sjaan. ”Gerrit , in het kader van iedereen doet mee moet ik je aan het werk zetten”, zegt Sjaan met een enorme glimlach op haar gezicht. “Ik zit helemaal niet te wachten op werk, en al helemaal niet verplicht “, zeg ik dan met een stalen smoel. Dan krijg ik een folder in mijn hand gedrukt met de titel :WERKEN VOOR JE CENTEN “. In de folder lees ik dat het de bedoeling dat iedereen die een uitkering ontvangt er vanaf heden ook voor gaat werken. Van de stress steek ik een Marlboro light op en Sjaan begint hevig te wapperen met haar zelfgebreide sjaal. “Uitmaken , nu “, roept Sjaan dan.

Op de vraag wat ik dan wel voor werk ik dan wel moet gaan doen voor dat schamele uitkerinkje, antwoord de omhooggeklommen vuilnisvrouw dat ik moet gaan vegen.” Maandagmorgen moet ik me melden bij de stadswerf en krijg daar een eigen bezem en een veger en blik. “Is er geen ander werk voor me “,vraag ik dan aan Sjaan. Sjaan schudt nee nadat ze driftig in de mappen had gekeken. Dan staat Sjaan op en loopt naar de kapstok om mijn jas aan te geven. Voordat ik het doodsaaie kantoortje verlaat via de luidkrakende deur schiet er mij nog iets te binnen.

“Sjaan , wat ga jij eigenlijk doen voor je centen in het kader van werken voor je centen”,vraag ik terwijl ik de klink van de deur naar onderen druk. Sjaan begint te lachen en drukt op het knopje voor de volgende klant.

DE KLUSKONING

“Ik ben even naar Karwei om wat verf en schroeven te halen”, roep ik naar boven waar ik een driftig fohnende vrouw ”is goed hoor ”, hoor zeggen. Op het parkeerterrein van de kluskoning is het zoals altijd een gekte van jewelste. Driftig toeterende autoos afgewisseld met stuntelig achteruit-instekende vrouwen maken het plaatje compleet. Als ik voor vijftig eurocent een karretje pak en deze probeer naar binnen te manouvreren bots ik haast tegen een Poolse kerel aan. “Neem me niet kwalijk”, verontschuldig ik mij. De wat bleek uitziende poolse winterschilder antwoord ” Geef nie”

Binnen bij de verf ben ik direct aan de beurt en laat door de kleurentovenaar een ral-kleurtje in elkaar flanzen. Na het schudden opent hij de deksel en laat me bijna stiekem (als of er iets illegaals wordt verkocht), de verf zien. Ik knik goedkeurend en loop via de spijkers en de timmermanspotloden naar de schroeven. Ik schrik een beetje van de keuze aan schroeven dat ik even niet meer weet welke maat ik nodig had. Voor alle zekerheid neem ik 2 maten mee en loop dan via de schuttingen naar de kastdeuren. Als ik in schap 14 sta hoor ik de 2 mannen met het poolse accent in schap 13 tegen elkaar praten.

“Nee deze is niet goed”, zegt stem nummer 1. “Juist wel “, zegt de wat hogere stem dan. Dan hoor ik degene met de lage stem zachtjes fluisteren :” ik wil bezems stelen”. Ik trek lijkwit weg en bedenk me geen moment. Bij de infobalie zit Greet . “Waar kan ik u mee helpen vraagt Greet dan terwijl ze met haar nicotine-gele vingers door haar roodgeverfde rasta-kapsel heen gaat. Ik vertel haar dat in rij 13 iets crimineels aan de gang is. “Ze willen bezems stelen”, fluister ik haar dan in haar linkeroor.

Dan komt de bedrijfsleider in actie en hij sluipt samen met mij via de dimmers en de nachtlampjes naar pad nummer 13 .”Zijn die het “,fluistert Marco de bedrijfsleider met een zichtbare angst in zijn ogen. “Ja , dat zijn ze”, antwoord ik. Nog geen halve minuut later komt de meest forse Pool op ons afgelopen .”Bent u de baas van die Winkel”,vraagt hij dan. Marco staat nog te shaken als een pasgeboren lammetje.”Ja , dat klopt “,zegt Marco. De forse Pool zegt dan dat hij bezemstelen wil . Marco begint te lachen en roept dan dat de kerels in pad 17 schap 4 moeten zijn. en voor de losse borstels zegt hij dan” Moeten jullie volgende week terug komen want die zijn uitverkocht”.

VERPLICHTE CONTROLE

Als ik geroepen wordt door de niet onaantrekkelijke assistente van tandarts Gutschein sta ik op en laat de leesmap en een aantal kermende wachtenden in de wachtkamer achter. “Hallo Gerrit”, zegt Shirley met een brede glimlach. Haar tanden zijn zo wit dat het spierwitte plafond boven haar er gewoon geel bij afsteekt. Ik neem plaats in de stoel waarvan Herr Gutschein mij ooit vertelde dat hij 25000 euro heeft gekost. Ik vraag me af waarom die stoel electrisch tergend langzaam van positie moet veranderen en dat tientallen keren per dag. Als Shirley met haar Loi – diploma tandartsassistente met een lampje in mijn smoel kijkt zie ik dat ze dit keer ook met het haakje aan de slag mag. Voorzichtig peurt ze en rommelt een beetje aan een oude vulling. De hete gloeilamp van 2000 watt zorgt ervoor dat ik blaren op mijn inhammen krijg.

“Even wat tandsteen weghalen”, zegt Shirley met haar glimlach van de zaak. Vrij onhandig pakt ze het apparaat en zet het in standje 3, Voordat ze hem in mijn smoel propt vraag ik haar wat deze grap me gaat kosten. Shirley schrikt van mijn vraag en laat het wild draaiende roest vrij stalen apparaat op de grond vallen. Zenuwachtig zegt Shirley dan dat ze nog even een foto moet maken omdat dit alweer 2 jaar voor het laatst is gebeurd. Ik antwoord haar dat er van mijn enkel in nog geen 40 jaar een foto is gemaakt en ik liever heb dat ze geen fotoos neemt . “Waarom wilt u geen foto laten nemen van uw gebit”, vraagt de blonde dame met glimlach dan.

“Ik wil geen foto omdat jullie voor 2 fotootjes hier 26 euro rekenen en ik bij de hema voor dat geld een foto of 150 kan laten afdrukken. Shirley klapt het foto-apparaat weg en roept tandarts Gutschein. Met grote stappen komt de beul binnen en vraagt of ik nog klachten heb.”Ik heb nog geen klachten”, zeg ik terwijl ik naar zijn bereklauwen kijk. Als hij in mijn mond kijkt roept hij direct tegen Shirley een aantal termen in geheimtaal “31 VO en 25 lO hpf extraksie , 54 hardglazuur , etsen , drievlak”. Shirley noteert alles en de stoel gaat weer omhoog. Heer Gutschein zegt met een wat strenge blik dat ik aan de balie een afspraak moet maken voor wat herstelwerkzaakheden. Als ik de deur uitloop en links van mij de balie zie pak ik mijn jas en loop zelfverzekerd naar buiten. mijn halfjaarlijkse controle zit er weer op, die herstelwerkzaamheden kunnen nog wel even wachten.