Ik leg haar uit dat we gaan zwemmen in het peuterbadje en dat dat niet dieper is dan een gemiddelde plas regen na een flinke zomerse bui. Karin wijst naar de ingang en roept nu op een strenge toon “Bandjes…en snel een beetje”. Even later zitten we samen in het pisgele water tussen de vrolijk kwekkende over het algemeen hoogzwangere dames. Als ik om me heen kijk ben ik de enige vader die het aandurft om in het pisgele water te gaan zitten. Aan de rand van het zwembad staat een wat oudere man met baard vrolijk met zijn telelens fotoos te schieten van zijn kleindochter. Om tien uur verplaatsen we ons naar het diepe alwaar het kleuterzwemmen kan beginnen. Meester Dennis gaat helemaal los met het zingen van allerlei kinderliedjes en iedereen is vrolijk aan het meehuppelen. Dan zie ik in mijn ooghoek de grijze man met telelens weer , wat mij echter opvalt is dat zijn kleindochter dit keer helemaal niet in het bad aan het zwemmen is. De grijze baardemans staat driftig fotoos te schieten van de huppelende vrouwen met hun kroost. Even later zit de kerel fotoos te nemen van vrouwen die hun kinderen omkleden op de aankleedtafel.

Na de les besluit ik navraag te doen over de regels die gelden in het zwembad welke gelden voor het nemen van fotoos, de zwaar in de overgang zijnde kenau kijkt me aan en zegt dan:”Meneer u denkt toch zeker niet dat we het gaan verbieden om fotoos in het zwembad te maken”. Dan vraag ik me af hoe de regel er ooit is gekomen dat je bandjes moet dragen in een plas water van 5 cm diep.

Als ik net naast het bed ga zitten komt er een vrouw binnen wandelen met in haar linkerhand een smart-phone en in haar rechterhand een verlanglijst voor het avond-eten. Op het schempje van haar haateecee diesaaier ziet Els dat patient nummer 3 een handje vol met roze pillen moet hebben en evenlater gaat ze via het touchscreen over naar patient nummer 5. ‘U kunt kiezen uit volkoren, krenten, bruin of wit. Ze loopt het lijstje af en gaat via de leverworst en de pindakaas via de vla direct naar de kippensoep.

Van het schermpje van haar smartphone leest Els de laatste oordelen van dokter Krebenstetter luidkeels door. Patient 3 mag naar huis maar niet vliegen omdat hij longembolie had . Naast hem zit een vrouw die niet uit haar woorden komt. Els roept dat het vrijwel zeker een lichte Tia is geweest maar dat onderzoek nog moet uitwijzen of haar spraak weer terug zal komen. De vrouw mompelt wat onverstaanbaars terug. In de hoek van de kamer zit Karel met een blauw-wit geruit hemd aan het bed van een zwaar hoestende baarddragende man met bril. Achterop het hemd van Karel staat met grote witte letters stervensbegeleider en er onder de naam van de sponsor Dela.

Als patient nummer 3 voor de vierde keer in een uur tijd meegenomen wordt voor een scan door weer een andere arts zie ik door dezelfde deur een kar met verse zalm en paling binnenrijden. Achter de kar loopt een vrouw met een Ipad. Hardop leest ze de namen op van de mensen die een pistoletje verse zalm besteld hebben. Niemand reageert op de namen , razendsnel gaat de dame dan over het scherm en roept een aantal andere namen . In de hoek zie ik iemand reageren en het broodje wordt voor hem neergezet op zijn nachtkastje. Dan word ik verzocht om de zaal te verlaten omdat het bezoekuur voorbij is.

In de lift bedenk ik me dat het niet gek is dat de zorg niet meer te betalen is.

“Laat hem toch even kijken”, schalt mijn vrouw vanachter het fornuis. Kanjer begint te glimlachen en viert de overwinning met een dansje voor de teevee. “Blussen Sam ,Blussen”, hoor ik een bewegende pop op het scherm schallen.”Kijk uit voor die steekvlam en het kan ontploffen”,roept een soort veredelde bezemsteel terug. Even denk ik terug aan de tijd dat ik peuter was en teevee zat te kijken. In gedachte dwaal ik af naar de tijd van stuif es in van Ria Breemer van uit de meerpaal in Dronten. Ik hoor gewoon het muziekje in mijn hoofd “KOM ER IN VOOR DE LOL, WE GAAN ROLLEBOLLEN” In een flits hoor ik ook mijn vader roepen “Zet dat ding uit ”

Ik open de portier en klap de zitting naar voren om de dolgelukkige kleuter op de buffel-lederen achterbank neer te zetten. “Deur dicht pappa “, roept hij dan anders weet hij niet of hij past. Ik sluit de deur en meteen hoor ik een soort van automatische vergrendeling. Kanjer zit ondertussen driftig te seinen met zijn duimpje omhoog. Ik kan hem niet horen door de extra dikke beglazing maar kan aan de gebaren zien dat hij hem wel prima vindt. Als ik de deur wil openen merk ik tot mijn schrik dat de auto zichzelf heeft afgesloten en dus mijn kleine mannetje als het ware aan het gijzelen is.

Kanjer begint driftig te timmeren tegen het tot dan toe vlekkeloze achterraam. “Rustig blijven ik ga even iemand halen “,roep ik tegen de volledig in paniek geraakte dwerg. Kanjer begint te klimmen en gaat met zijn maatje 27 zo over de tussenconsole vol met knoppen heen. Dan gaat hij staan achter het stuur en begint er aan te draaien. Het gepiep van de banden galmen door de ijzig stille showroom. Ik besluit hulp te gaan halen en loop op een bijna in slaap gesukkelde verkoper achter een ikea bureau af.

“Kan u mij even helpen”,roep ik terwijl ik mijn emoties onder controle probeer te houden. De norse verkoper loopt achter me aan in de richting van de matzwarte X6. “Meneer heeft smaak”,grapt de look a like van dracula dan. Ik vraag hem om de deuren even te openen omdat mijn zoontje er in zit opgesloten. Rinus (zo lees ik op zijn rechterborst) doet een graai in zijn maatpak en tovert er een blinkende klapsleutel met een blauw-wit logo uit. Bliep-bliep en de deuren springen open. Kanjer is blij dat hij er uit mag en roept meteen dat hij veel te zwaar stuurt en bovendien stinkt. “Deze wordt het dus niet”, zeg ik tegen de wat beteuterde Rinus.

Op de parkeerplaats wurm ik kanjer in mijn A-label . Als we wegrijden zegt hij dat hij autoos passen echt superkoel vindt. “Maar pappa we hadden hem toch niet kunnen kopen “, zegt hij dan als hij zijn slimste gezichtje opzet. “Waarom niet “,vraag ik hem om de schijn op te houden dat dit karretje enigzins betaalbaar was. “Omdat die X6 nooit in je kofferbak past “, roept Kanjer dan met een lach op zijn gezicht.

Kanjer komt van achter zijn I-pad vandaan en is best nieuwsgierig wat er allemaal gaande is.  Ondertussen zit ik met mijn hoofd tussen de muur en mijn strak gemonteerde plasma driftig te zoeken naar 2 ronde aansluitingen. “Hebbes”, roep ik als ik een rood en een geel gekleurd gaatje in mijn vizier heb. Ik plug de 2 draadjes erin en pak de afstandsbediening. Als ik op een aantal toetsen gedrukt heb wordt het beeldscherm zwart en begint de Atari vreselijk te ratelen.

“Pappa dit gaat fout “, roept de louter met sd kaarten opgegroeide peuter. “Wacht maar eens af “, roep ik tegen de kabouter en kijk trots voor me uit naar het immens grote beeldscherm. Na een minuut of 4 begint Kanjer zich te vervelen en googled op zijn I pad even wat een Atari wel niet is. Juist op het moment dat Google antwoorde dat Atari de computers der computers was in de jaren 80 verschijnt er op de plasma een levensgrote pac-man.

Even voel ik me weer kind en pak de wat lompe bruine stuurknuppel en ga als een dolle aan de slag om door het doolhof mijn buikje vol te eten en het spookje voor te blijven. Kanjer zijn aandacht zwakt af en hij gaat terug naar zijn  Ipad. “Pappa wat heb jij een rotjeugd gehad “, zegt de kleine dreumes als hij FIFA 2012 opstart

“Goedenmiddag”, groet ik haar beleefd. Sjaan zegt dat ik mijn jas op de kapstok mag hangen en pakt mijn dossier er bij. Na 19 jaar in de bijstand heb ik al een eigen boekenplank bij Sjaan. ”Gerrit , in het kader van iedereen doet mee moet ik je aan het werk zetten”, zegt Sjaan met een enorme glimlach op haar gezicht. “Ik zit helemaal niet te wachten op werk, en al helemaal niet verplicht “, zeg ik dan met een stalen smoel. Dan krijg ik een folder in mijn hand gedrukt met de titel :WERKEN VOOR JE CENTEN “. In de folder lees ik dat het de bedoeling dat iedereen die een uitkering ontvangt er vanaf heden ook voor gaat werken. Van de stress steek ik een Marlboro light op en Sjaan begint hevig te wapperen met haar zelfgebreide sjaal. “Uitmaken , nu “, roept Sjaan dan.

Op de vraag wat ik dan wel voor werk ik dan wel moet gaan doen voor dat schamele uitkerinkje, antwoord de omhooggeklommen vuilnisvrouw dat ik moet gaan vegen.” Maandagmorgen moet ik me melden bij de stadswerf en krijg daar een eigen bezem en een veger en blik. “Is er geen ander werk voor me “,vraag ik dan aan Sjaan. Sjaan schudt nee nadat ze driftig in de mappen had gekeken. Dan staat Sjaan op en loopt naar de kapstok om mijn jas aan te geven. Voordat ik het doodsaaie kantoortje verlaat via de luidkrakende deur schiet er mij nog iets te binnen.

“Sjaan , wat ga jij eigenlijk doen voor je centen in het kader van werken voor je centen”,vraag ik terwijl ik de klink van de deur naar onderen druk. Sjaan begint te lachen en drukt op het knopje voor de volgende klant.

Binnen bij de verf ben ik direct aan de beurt en laat door de kleurentovenaar een ral-kleurtje in elkaar flanzen. Na het schudden opent hij de deksel en laat me bijna stiekem (als of er iets illegaals wordt verkocht), de verf zien. Ik knik goedkeurend en loop via de spijkers en de timmermanspotloden naar de schroeven. Ik schrik een beetje van de keuze aan schroeven dat ik even niet meer weet welke maat ik nodig had. Voor alle zekerheid neem ik 2 maten mee en loop dan via de schuttingen naar de kastdeuren. Als ik in schap 14 sta hoor ik de 2 mannen met het poolse accent in schap 13 tegen elkaar praten.

“Nee deze is niet goed”, zegt stem nummer 1. “Juist wel “, zegt de wat hogere stem dan. Dan hoor ik degene met de lage stem zachtjes fluisteren :” ik wil bezems stelen”. Ik trek lijkwit weg en bedenk me geen moment. Bij de infobalie zit Greet . “Waar kan ik u mee helpen vraagt Greet dan terwijl ze met haar nicotine-gele vingers door haar roodgeverfde rasta-kapsel heen gaat. Ik vertel haar dat in rij 13 iets crimineels aan de gang is. “Ze willen bezems stelen”, fluister ik haar dan in haar linkeroor.

Dan komt de bedrijfsleider in actie en hij sluipt samen met mij via de dimmers en de nachtlampjes naar pad nummer 13 .”Zijn die het “,fluistert Marco de bedrijfsleider met een zichtbare angst in zijn ogen. “Ja , dat zijn ze”, antwoord ik. Nog geen halve minuut later komt de meest forse Pool op ons afgelopen .”Bent u de baas van die Winkel”,vraagt hij dan. Marco staat nog te shaken als een pasgeboren lammetje.”Ja , dat klopt “,zegt Marco. De forse Pool zegt dan dat hij bezemstelen wil . Marco begint te lachen en roept dan dat de kerels in pad 17 schap 4 moeten zijn. en voor de losse borstels zegt hij dan” Moeten jullie volgende week terug komen want die zijn uitverkocht”.

“Even wat tandsteen weghalen”, zegt Shirley met haar glimlach van de zaak. Vrij onhandig pakt ze het apparaat en zet het in standje 3, Voordat ze hem in mijn smoel propt vraag ik haar wat deze grap me gaat kosten. Shirley schrikt van mijn vraag en laat het wild draaiende roest vrij stalen apparaat op de grond vallen. Zenuwachtig zegt Shirley dan dat ze nog even een foto moet maken omdat dit alweer 2 jaar voor het laatst is gebeurd. Ik antwoord haar dat er van mijn enkel in nog geen 40 jaar een foto is gemaakt en ik liever heb dat ze geen fotoos neemt . “Waarom wilt u geen foto laten nemen van uw gebit”, vraagt de blonde dame met glimlach dan.

“Ik wil geen foto omdat jullie voor 2 fotootjes hier 26 euro rekenen en ik bij de hema voor dat geld een foto of 150 kan laten afdrukken. Shirley klapt het foto-apparaat weg en roept tandarts Gutschein. Met grote stappen komt de beul binnen en vraagt of ik nog klachten heb.”Ik heb nog geen klachten”, zeg ik terwijl ik naar zijn bereklauwen kijk. Als hij in mijn mond kijkt roept hij direct tegen Shirley een aantal termen in geheimtaal “31 VO en 25 lO hpf extraksie , 54 hardglazuur , etsen , drievlak”. Shirley noteert alles en de stoel gaat weer omhoog. Heer Gutschein zegt met een wat strenge blik dat ik aan de balie een afspraak moet maken voor wat herstelwerkzaakheden. Als ik de deur uitloop en links van mij de balie zie pak ik mijn jas en loop zelfverzekerd naar buiten. mijn halfjaarlijkse controle zit er weer op, die herstelwerkzaamheden kunnen nog wel even wachten.

“Een pensioen is iets waar je je hele leven geld voor opzij legt, en je maar moet afwachten of je het ooit nog terug ziet”, antwoord ik in Jip en Janneke taal. Kanjer kijkt met een blik in zijn ogen alsof hij water ziet branden. “Als je iets niet terugkrijgt is dat toch pikken”, zegt Kanjer dan. Waarna hij haarfijn uitlegt dat bij Bassie en Adriaan de boeven ook de diamant niet terug gaven en zij aan het einde in de gevangenis moesten zitten. “Heb ik ook een pensioen “,vraagt kanjer dan. “Later als je gaat werken dan kan je veel geld gaan sparen om uiteindelijk nooit wat terug te zien”, vertel ik hem dan eerlijk. “Ik hoef geen pensioen”, zegt de wijsneus dan. Dan bedenk ik me dat het eigenlijk van de zotte is dat je premie betaald voor iets wat steeds minder waard wordt.

De volgende dag  ga ik om een uur of negen naar personeelszaken en vraag of ik kan stoppen met het betalen voor mijn pensioen. Gerard (sinds 3 weken onze medewerker van PZ) kijkt me glazig aan en schud dan wild nee met zijn lelijke hoofd. “Een pensioen is collectief “, zegt de wat nerd-achtige geitenwollensokkensukkel. “En als we het collectief opzeggen”,vraag ik dan met een uitgestreken gezicht. “Dat krijg jij niet voor elkaar Gerrit “, zegt de puistenkop dan.

Ik verlies bijna mijn geduld maar besluit me er maar bij neer te leggen. “Luister, Gerard als er over een jaar of 20 niks meer in die pot zit dan kom ik het bij jou halen”, zeg ik terwijl ik de deur achter me dichttrek. Als ik thuiskom roept Kanjer me vanaf zijn kamertje. “Pappa kom kijken”. Boven zie ik een trots mannetje zitten met een spaarpotje op zijn schoot . “Ik heb 5 euro van oma gekregen voor mijn pensioen”,zegt hij terwijl hij wijst naar de gleuf in zijn zilveren spaarvarkentje.

Dan leg ik hem uit dat ik zojuist een mandje gepakt had en deze direct weer terug had gezet. Dan barst de woeste dikke compacte prop bijna uit elkaar.” Een winkelmandje is verplicht tijdens het winkelen bij de Jumbo”,hoor ik hem dan zeggen. Ik loop terug en pak een mandje. Dan besluit ik me zo verdacht mogelijk te gaan gedragen en ren door de winkel naar de koffie-afdeling achter in de zaak. Slechts een paar meter achter me loopt Ricardo ( althans dat staat voor het v-tje op zijn zwarte pak). Ik buk een beetje weg en ren weer naar de koek en snoep afdeling. In mijn kielzog voel ik de hete adem van Ricardo in mijn nek.

Bij de babyvoeding laat ik per ongeluk een potje Olvarit op de stenen vloer stuiteren en aanschouw de drap die er uit spat. Ricardo roept een medewerker en ik loop snel naar de afdeling kaas. Ik werp wat in het mandje en doe net of ik wat onder mijn jas prop. Ricardo begint te schuimbekken en vraagt of ik mijn jas even wil openen. Als Ricardo helemaal niks aantreft verontschuldigd hij zich voor zijn foute inschatting van de situatie. Bij de kassa is het erg druk en ik sta als 4e in de rij . De manager komt naar me toe en zegt dat ik zonder te betalen naar buiten mag. U bent de vierde in de rij en dus zijn uw boodschappen gratis. Als ik met een brede glimlach langs de Kassa naar buiten loop zonder te betalen trek ik een lange neus naar Ricardo. Op eens weet ik dat de zilveren V op zijn pakt staat voor verveling.