Spannende vlucht met Ryanair

Na ruim twee en een half uur vliegen boven de oceaan vraagt Kanjer zich af hoe lang de vlucht nog gaat duren. Voor de zoveelste keer kijkt hij op zijn stopwatch en daarna naar buiten. De stoelriemen zitten nog altijd vastgesnoerd vanwege heftige turbulentie. Soms lijkt de 737-800 wel een speelbal van de natuur en de aanwezige kleine kinderen op de vlucht reageren telkens met gelach als het toestel begint te schudden. 

Dan ineens begint de gezagvoerder te spreken door de luidsprekers. Meteen voel ik dat er stront aan de knikker is. “We kunnen niet landen op onze bestemming vanwege het gebrek aan zicht in combinatie met harde wind. Het is ineens muisstil in het vliegtuig en iedereen kijkt gespannen voor zich uit. Kanjer sluit zijn ogen en gaat gelukkig rustig slapen. 

Ruim een uur blijven we doorvliegen en de turbulentie is zo nu en dan heftig te noemen. Wederom spreekt de piloot en dit keer zegt hij dat we doorvliegen naar santa Maria om daar te tanken. Net na dat hij dat gezegd heeft zie hoor ik een keiharde knal en zie ik een flits voor in het vliegtuig. Hierdoor wordt het nog stiller in het vliegtuig en degene die het zelfde zagen als ik denken nu echt dat hun laatste uur geslagen is. 

Elk geluidje van de motor, geklapper van een loszittende bagageklep is nu ineens verdacht. “Dat was waarschijnlijk bliksem”, zegt het boze oog die rustig naast mij voor haar uitkijkt. Tien minuten later landen we op santa Maria, een eilandje dat zo klein is dat er normaal niet van deze bakbeesten landen. De landing is echt spannend en de piloot moet alle zeilen bijzetten om op tijd te kunnen remmen.

Kanjer is inmiddels wakker en blij dat we er zijn. “Dit is een ander eiland lieverd”, zeg ik waarna hij op zijn klokje kijkt en zijn hoofd schudt. “Vier uur al onderweg”, mompelt hij. We mogen het vliegtuig niet verlaten en na een klein uurtje is hij weer volgetankt en besluit de piloot weer een poging te wagen. “We gonna leave thuis place as soon as possible”, brult hij. 

Net binnen de vijf uur landen we met een harde klap op het vliegveld van Sao Miguel. Ruim twee keer de normale vluchtduur, maar wel ongeschonden. De piloot krijgt een luid applaus van iedereen sommige besluiten zelfs een staande ovatie te geven aan deze held die voor veiligheid koos in plaats van snelheid. Hulde voor #Ryanair, wat mij betreft mogen ze hun personeel een flinke bonus geven. 

Bij de band waar onze bagage aankomt is het weer dringen geblazen, iedereen wil zo dicht mogelijk bij de band staan om dat ze denken dat het dan sneller gaat, eigenlijk zoals altijd.

Het oog rijdt verder

Het Franse karretje komt wonder boven wonder op gang en het boze oog zit met haar stoel in de voorste stand achter het stuur. Bij de eerste bocht neemt ze achteloos een stoepje mee waardoor de achterkant van de Peugeot een beetje los komt. “Ik weet het, ik weet het”, mompelt ze en ze corrigeert door een plotselinge ruk aan het stuur te geven waardoor we ons bijna rammen in de zijkant van een geparkeerde Prius die waarschijnlijk alleen maar was opgeknapt als we hem hadden geraakt.

Het stuurwiel begint vochtig te worden door het klamme zweet van het boze oog. Strak kijkt ze voor zich uit en ze concentreert zich op het wegdek dat door de regen glibberig lijkt. Bij de eerste de beste mogelijkheid maken we vaart om de snelweg op te rijden. Ongeveer bij 60 kilometer per uur houdt ze plotseling in. “Gassen, gassen hoe denk je in godsnaam in te voegen met dit tempo?”, Vraag ik haar waardoor ze van schrik het gas nog meer loslaat. Naast ons rijdt een vrachtwagen met een enorme aanhanger. “Invoegen!”, Roep ik. En het oog kijkt met angst en beven naast zich. “Dat gaat toch niet, ik kan toch niet door die vrachtwagen heen”, gilt ze.

Als we bijna tot stilstand zijn gekomen verdwijnt de grijze vrachtwagen aan de horizon. Met net geen vijftig per uur rijden we op de vluchtstrook omdat de invoegstrook klaarblijkelijk te kort was. Dan ineens geeft ze gas en ze kijkt in haar rechter buitenspiegel om vervolgens in te voegen vlak voor een bejaarde man in een Opel Meriva met een fietsendrager en een Alpenkruiser. 

De Peugeot maakt intussen meer dan 5000 toeren per minuut omdat het boze oog vergeten is door te schakelen naar haar vierde versnelling. “Schakelen!”, Roep ik en met angst en beven drukt ze de koppeling in en zet het Franse karretje in de vierde versnelling waardoor hij als het waren opgelucht begint te ademen en verandert van een hijgend op hol geslagen hert in een rustige hond dat een middagdutje doet in zijn mand achter glas in de volle zon. ……..Wordt vervolgd

Rijles

Ze zet haar stoel in de voorste stand en wipt nog even wat aan de hendel zodat ze ook wat hoger zit. Haar gordel snoert ze stevig vast en vraagt of ik ook goed zit. Dan verstelt ze haar spiegels, nog even werpt ze achteloos een blik in de binnenspiegel, schudt wat met haar haar en brengt haar rechterhand naar het sleuteltje dat ze even daarvoor voorzichtig in het contact had gestoken. Het bengelende sleutelhangertje met daarop de foto van haar vorig jaar overleden golden retriever maakt daarbij een bijna ritmisch geluid.

Gespannen staar ik voor me uit, want sinds ze twaalf jaar geleden haar felbegeerde roze papiertje haalde had ze nauwelijks gereden op die ene keer na dan dat ik de vangrail zo hard zag naderen dat ik met een ferme ruk aan het stuur ons beider levens redde.

Sinds kort had ze besloten weer deel te gaan nemen aan het verkeer. Er was een heel plan voor bedacht. Eerst kocht ze een klein autootje, met hier en daar een deukje zodat eventuele schade niet direct zou opvallen. En wonder boven wonder koos ze mij uit als haar coach. Met mijn jarenlange ervaring kon ik haar volgens eigen zeggen prima begeleiden naar een bestaan als zelfstandig chauffeur.

Langzaam kwam er beweging in het oude roestige karretje dat we pas geleden aanschafte bij de Dorpsgarage in het nabijgelegen Rhoon. De verkoper had ons toegezegd de auto voor de aflevering nog eventjes na te zullen kijken. Maar vergat daarbij de koelvloeistof en remolie bij te vullen waardoor het Franse wagentje al tijdens de eerste kilometers bijna vastliep.

Met horten en stoten stuurde het boze oog de auto de oprit af, ik reageerde niet en was al lang blij dat ze haar karretje niet pontificaal in mijn brok Duitse degelijkheid boorde die voor ons op de oprit geparkeerd stond.

“Alleen maar positieve reacties graag”, brieste het boze oog toen ze voor de tweede keer de koppeling opliet komen in combinatie met iets te veel gas waardoor het druklager en het vliegwiel bijna als een ballistische noordkoreaanse raket werd afgeschoten door de felblauwe motorkap van de Peugeot.

Wordt vervolgd…..

Panda

Met het binnenhalen van de twee schattige pandaatjes is het einde in zicht voor het Ouwehands dierenpark. Gisteren kwamen de twee dieren aan op Schiphol en het leek heel even of er een staatshoofd of een popster geland was. 120 journalisten stonden te popelen om de dieren in hun kooi te fotograferen. Een tijdje geleden is het verbod ingegaan om wilde dieren te gebruiken bij circus-acts. Persoonlijk zie ik geen verschil tussen het tonen van een tijger in een circustent en deze belachelijke actie.

Het verblijf waar deze twee nationale troetelberen straks logeren is aangepast voor het schamele bedrag van zeven miljoen euro. Tevens moet er per jaar één miljoen huur worden betaald voor deze beesten. 

Een kaartje voor Ouwehands dierenpark kost op dit moment 21 euro, dit betekent dat er dagelijks om en nabij de 1275 bezoekers moeten komen om alleen de huur van de Panda’s te kunnen betalen. Ik voorzie dat het dierenpark binnenkort door deze actie zal uitsterven.

De #marathon van Rotterdam

Een stralende zon schijnt op de bruisende fontein op het Hofplein. Duizenden atleten staan te trappelen om te beginnen aan misschien wel hun zwaarste beproeving ooit. Als het you never walk alone begint Pinky menigeen een traantje, anderen zingen uit volle borst mee. Als het startschot klinkt en de enorme rookwolk de lucht in verdwijnt langs het balkon van het prachtige stadhuis begint iedereen te lopen. 

Het publiek staat rijendik langs de kant en applaudiseert haast oorverdovend. Over de zwaan vertrekken we naar de Kuip en drinkpost na drinkpost vechten we ons richting de halve marathon. Het moment dat je naam geroepen wordt door een bekende is onbetaalbaar en zo enorm belangrijk voor het vervolg van de marathon. Het geeft je zo een enorme boost en heel even vergeet je de pijn van het lopen. Bij de Slinge denk ik heel even aan mijn vader die vanwege een zware operatie voor het eerst sinds jaren niet langs de kant kan staan, zelfs deze gedachte geeft mij weer power om door te gaan. Even verderop bij station Maashaven staat mijn moeder die ik onder het lopen nog een high five geef.

Wederom over de brug, dit keer lijkt de klim net wat zwaarder maar als ik voor mij kijk zie ik iemand op zijn blote voeten lopen. Wat moet dat zwaar zijn bedenk ik me. Vlak voor de Coolsingel staan mijn vrouw en Kanjer met een stuk ontbijtkoek en wat winegums. Na een knuffel hobbel ik door naar de dertig en de vijf en dertig kilometer. Daar krijg ik een banaan van een vrouw die ik ken via Twitter, we zien elkaar alleen elk jaar op dit punt en dan krijg ik een banaan, bedank haar en loop door. Ongelofelijk dat Social media dit ook mogelijk maakt. 

Een aantal Kroegmaatjes schreeuwen mij naar het veertig kilometer punt en vooralsnog lig ik op schema. Bij 41 kilometer slaan mijn bovenbenen vast en hang ik opeens om de nek van een nietsvermoedende toeschouwer. “Beweeg maar voorzichtig”, zegt de man die zegt dat hij helaas niet weet hoe de kramp op te lossen. Zijn vrouw trekt wat aan mijn been en ik strompelen richting de finish. 

De laatste kilometer loopt een goede vriend mee om mij te ondersteunen, dit geeft mij de afleiding die ik nodig heb om mijn persoonlijke record met een halve minuut te verbreken. Na vier uur en vijf minuten loop ik voldaan over de finish en ontvang de medaille uit de handen van de zus van mijn zwager. Moe maar voldaan wandel ik de Lijnbaan op. 

Op de Lijnbaan is niemand bezig met de marathon en voel ik mij een soort Alien een englishman in New York zoals bezongen door Sting van de Politie. Het blijft wel een prachtige ervaring zo een marathon in die prachtige stad dat zonder het publiek minimaal twee keer zo zwaar zou zijn. Iedereen bedankt voor de steun en het aanmoedigen ook jij zus uit Wolvega.

Parkeerproblemen

Ineens staat ze voor mij en spreekt mij aan. “Buurman, zou je je auto voortaan aan de overkant willen parkeren want dan kan ik de mijne voor mijn deur neerzetten.”, Zegt ze. “Waarom?”, Vraag ik aan haar. “Omdat mijn auto steeds onder de vogelpoep zit als ik hem aan de overkant parkeer”, antwoordt ze. “Dus moet ik hem daar maar meer zetten?”, Vraag ik haar.

“Die van jou is toch van de zaak”, zegt ze dan. “Dus moet ik hem maar onder laten schijten zodat jou achtste hands Opel Corsa gevrijwaard blijft van vogelpoep”, zeg ik en blijf daarbij voor mijn doen rustig. “Je moet een beetje rekening houden met je buren”, zegt ze terwijl ze haar hoofddoek nog wat strakker vast trekt over haar hoofd. “Dus rekening houden met je buren is je auto onder laten schijten omdat hij toch van de zaak is”, bedenk ik me. Deze spreuk kan zo op een tegeltje. Ik eindig de discussie met de mededeling dat het hier om een openbare parkeerplaats gaat en ik niet mee werk door mijn auto te verplaatsen. 

Inconsequente Kuipers

Zelden zo een inconsequente scheidsrechter gezien als Dhr Kuipers. Geel geven bij een opstootje is goed maar dan wel aan twee partijen, doe je dat niet dan kijk je door een Amsterdamse bril en kan je beter gaan vakken vullen in je supermarkt aan de andere kant van het land. Hoe is het mogelijk dat een scheidsrechter die zulke discutabele beslissingen neemt internationale wedstrijden fluit. 

Het is wel duidelijk dat de KNVB er alles aan doet om de schaal in Amsterdam te bezorgen, eerst die meest belachelijke rechtzaak aller tijden tegen Vilhena, waarbij de dienstdoende scheids aangaf na het zien van de beelden dat hij niet meer dan geel had gegeven. En Vilhena uiteindelijk drie wedstrijden geschorst werd. Vervolgens een scheids die binnen de minuut een vrije trap geeft wat nooit een vrije trap had mogen zijn.

Gelukkig hebben we het in Rotterdam nog allemaal in eigen hand en weet ik zeker dat mijn cluppie er alles aan gaat doen om de Coolsingel te bereiken.Geen woorden maar daden!!!!!