De heldin van #pac

Het lege podium stond al klaar voor de huldigingen van de sprintkanonnen. Plotseling staat er een vrouw op uit het publiek en ik hoor haar zeggen tegen zichzelf..”kan en durf ik dit…ja natuurlijk!”. Ze loopt naar het podium en klimt er boven op. Het publiek is angstvallig stil in afwachting wat ze gaat zeggen.

“Voor we overgaan tot het uitreiken van de prijzen, wil ik even zeggen dat ik mij enorm schaam!”, Zucht ze. Ze trekt daarbij een aangeslagen gezicht. De ouders in het publiek begrijpen er niks van. Pac de oudste vereniging van ons land had het toch goed gedaan met allemaal podiumplaatsen?

De vrouw schraapt haar keel en gaat door met haar verhaal. “Beste ouders, ik schaam mij werkelijk kapot, we zijn met zovelen en het zijn steeds slechts een paar ouders die meehelpen om deze wedstrijden goed te laten verlopen”. Ze kijkt naar de ouders in het publiek en bij velen staat het schaamrood op hun kaken.

“Wat zou het fantastisch zijn als jullie allemaal nu je telefoon pakken en jullie je aanmelden om bij de komende wedstrijden ook een handje te helpen, een cursus jureren gaan volgen of gewoon even de verspringbak aan te harken, zodat niet steeds de zelfde ouders dit hoeven doen.

Dan kijkt ze naar de contactpersonen van haar club in het publiek en vraagt of hun telefoons al roodgloeiend staan . Even later stapt deze dappere vrouw het podium af en kan er begonnen worden met de prijsuitreiking.

Dit probleem hebben vrijwel alle clubs, de meeste mensen hebben werkelijk geen idee dat het enorm belangrijk is dat er mee geholpen moet worden om sporten voor kinderen betaalbaar te houden. Zonder de inzet van iedereen wordt sporten onbetaalbaar en dat zou zonde zijn omdat vooral kinderen sporten heel leuk vinden.

Advertenties

De halve van Reykjavik

Het begon allemaal een jaar geleden ergens op een terras in Rotterdam, “Waarom lopen we niet ergens anders dan in Rotterdam een wedstrijdje?”, was de vraag. Na een paar minuten surfen op internet besloten wij naar IJsland te gaan om aldaar de halve van Reykjavik te lopen. De tijdslimiet was geen probleem want je mag er immers ruim 7 uur over doen. Afgelopen weekend vlogen twee vrienden en ik naar de noordelijkste hoofdstad van Europa en zagen direct al dat dit land een schat aan natuur bezit. Met ongeveer twee keer het aantal inwoners van Spijkenisse en een oppervlakte dat ruim drie keer dat van Nederland bevat is er vooral veel ruimte. Bergen, gletsjers, geisers en heel veel elfjes en trollen (althans daar geloven de inwoners heilig in).

Na de startnummers te hebben opgehaald in de plaatselijke sporthal stonden wij zondag aan de start om half negen in de ochtend. De lucht was zuurstofrijk en na het startschot liepen we de buitenwijken van de stad in. Prachtig waren vooral de stukken langs de zee met in de verte de bergen en de enthousiaste mensen langs de kant die de meest uiteenlopende muziek maakte, want IJslanders zijn dol op zingen.

Het parcours was door de hoogtemeters best zwaar te noemen maar door het tempo aan te passen was ook dat geen probleem. Onderweg waren er genoeg drinkposten en zelfs mensen die met schalen vol eten stonden. Na 1 uur en ruim 43 minuten bereikte ik de finish, een prachtige medaille werd er door een IJslandse schone om mijn nek gehangen en er werden halve liters bier uitgereikt, een traditie van de marathon van Reykjavik.

Opvallend is vooral hoe gemoedelijk hier alles gaat, nergens is er politie te zien en er zijn geen ongeregeldheden. Later op de dag was er aansluitend een groot feest in de stad met veel muziek en prachtig vuurwerk…kortom een aanrader voor iedereen die eens ergens anders een wedstrijdje wil lopen. Groeten van Patrick

Kom maar binnen

Kom maar binnen, de seinen staan op groen. De computer was in de war, een maandje of twee en zo verkregen minimaal 16 criminelen een verblijfsvergunning. Ze wonen nu in ons land en genieten van alles dat wij hen bieden, wat te weinig is dat stelen ze er gewoon bij.

Net na dat ik dit bericht las op internet liep ik naar de brievenbus en viste er een brief van het centrale incasso bureau uit. 4 kilometer te hard buiten de bebouwde kom las ik. De moed zakt toch in je schoenen dat fouten bij Justitie moeten worden opgehoest door wegpiraten die een paar kilometer te hard rijden.

Dementie

“Ga maar gewoon de tuin in, niet aanbellen want de mevrouw doet een middagdutje”, stond er op de werkbon waar tevens op stond dat het linker zonnescherm moest worden afgesteld. Het pittoreske huisje aan de voet van de dijk met het iets wat kneuterig ingerichte tuintje lag er deze middag mooi bij in het fel brandende zonnetje.

Ik parkeerde mijn bus op de oprit en liep met de benodigde gereedschappen naar het schermpje dat op half zeven hing..voor degene die geen Rotterdams spreken… Op half zeven hangen betekent dat het behoorlijk scheef hangt. Het klusje was in principe zo geklaard en bij het teruglopen kon ik het niet laten om even naar binnen te kijken.

Tot mijn verbazing zag ik de stokoude dame lopen in de keuken en ik klopte op het raam. Met een grote glimlach opende ze de keukendeur. “Komt u voor de haard?”, Zei ze lachend terwijl ze naar haar wasmachine liep. Ze opende de deur van haar Miele inbouwwasmachine en keek mij wanhopig aan. Twee doffe oude ogen vol wanhoop staarde daarna de trommel van de machine in……”ik krijg die haard niet aan”, stamelde ze.

Ik stelde haar gerust en vertelde dat de monteur onderweg was. Waarna ze het deurtje van de machine weer dicht deed. “Wat fijn meneer”, fluisterde de bijna honderd jarige vrouw en ze nam weer plaats aan de keukentafel..

Verwarde man

“Gerrit, wat ik nou weer meemaak”, hoor ik aan de andere kant van de lijn. En ze ratelt maar door, ik luister met een half oor terwijl ik de speklappen in de pan omdraai en de spinazie in de magnetron zet. Mijn zus kan alles heel gedetailleerd vertellen. Mijn nichtje kwam eerder die dag thuis met bijna 1800 euro aan contant geld, gekregen van een verward persoon die zei dat ze er maar iets leuks mee moest gaan doen. Mijn zus twijfelde geen moment en besloot het geld in te leveren bij de politie. “Goed gedaan zus!”, Zei ik.

De krant was ook al langs geweest om dit verhaal te noteren met een mooie foto erbij. De bel gaat op de achtergrond en ik hoor mijn zus verontschuldigen dat ze even de deur open moet doen. Wat gemompel volgt en nog meer gestommel. Ik probeer door de telefoon te horen wat er besproken wordt. Dan een kreet een luide felle kreet en weer stilte…doodstil is het.

Ik roep haar door de telefoon maar nog geen reactie…er zal toch niets gebeurd zijn….een verwarde man die zijn geld komt terug eisen denk ik ineens. Als het nog langer stil blijft begin ik mij zorgen te maken. Net op het moment dat ik in de auto wil stappen om bij haar langs te gaan keert ze terug aan de lijn.

“De buurman”, stamelt ze…”de buurman….”wat is er met de buurman?, Vraag ik. “Dood… morsdood”, antwoord ze. “Wat vreselijk….en nu?. “Ik er even heen, hij ligt in de kamer…. “Sterkte “, zeg ik en ze hangt op. …..nee echt saai is haar leven niet.

Mark wordt agressief

Daar stond hij dan, de minister president van de lage landen de blik is n zijn ogen keken nog het meest op die van een op hol geslagen bloedhond. Zijn gebalde vuisten hief hij boven zijn hoofd. Dit is uniek in de wereld, een man in deze positie die zich dusdanig agressief keert tegen zijn onderdanen. Een nieuwe manier van regeren.

Alle misstanden in zijn land zou hij wegvagen met zijn eigen vuisten. Rake klappen deelde hij uit want wie niet luisteren wil moest maar voelen. Het eerst waren de raddraaiers aan de beurt die hulpverleners lastig vielen. Mark rende er in blinde woede op af en haalde uit ……mis, helaas net niet raak. De raddraaiers keerde zich tegen hem en begonnen te beuken. Met de staart tussen zijn benen vluchtte hij naar zijn moeder. Zijn bril miste één glas en zijn tand was door zijn lip.

Toen hij van de schrik was bijgekomen maakte zijn moeder een beetje warme melk voor hem en een stukje gevulde koek. Deze manier van regeren kon hij dus ook niet, en hij begon met een nieuw plan, iets groters …iets in Europa

Happy new year

Allereerst wens ik iedereen een gezond en gelukkig 2019 en dat al jullie wensen maar uit mogen komen. Met verbazing keek ik naar het nieuws vandaag, talloze steekpartijen, dodelijke slachtoffers door vuurwerk, uit de hand gelopen vreugdevuren en hulpverleners die worden bestookt met vuurwerk zodat ze hun werk niet uit kunnen voeren. Wat is er mis met ons land en is het nou echt niet mogelijk om gewoon een keer normaal feest te vieren zonder geweld en gelazer.

Op de staatsomroep zal er ongetwijfeld worden verteld dat de jaarwisseling rustig is verlopen. Stel je voor dat al deze incidenten tijden Pasen zouden plaatsvinden dan zou er gesproken worden van een dramatisch verlopen Pasen, maar we zijn er inmiddels al zo aan gewend dat het een rotzooi is tijdens de jaarwisseling dat het altijd meevalt, wat er ook gebeurt.

Laten we dit jaar beginnen met allemaal onze eigen troep op te ruimen, de resten van ons vuurwerk gewoon even opvegen en deponeren in de kliko, dat zou een mooi begin zijn van 2019…en daarna de nieuwjaarsduik voor een fris begin van een hopelijk fantastisch jaar.