Beste heer Cox

Gerard, je herkent de stad niet meer..of zoals je zegt “mijn stad”. Steden zijn veranderd inderdaad, er rijden ineens auto’s en de paardentram is weg, de zwarte kousen kerk is verdwenen, en waar is de V en D? Vroeger kon je nog een ijsje halen bij Jamin voor een stuiver, ook verdwenen de stuiver trouwens. En dan je cluppie Feyenoord waar zijn Willem van Hanegem en Wim Jansen. Trouwens wist je al dat er een nieuwe Kuip komt, niet schrikken hoor straks als de lichtmasten verdwenen zijn. Zelfs de lekkere blonde meid op een racefiets is verdwenen sinds de #metoo affaire.

Nee tijden veranderen Gerard en zo ook jouw stad, als Erasmus zou herrijzen uit de dood zou hij ook niet weten wat hij zag, hij zou zich verbazen dat mensen niet meer op paarden reden en dat er vliegmachines zijn.

Maar ga jij zondags nou maar lekker uit je dak in de kuip als er een speler scoort uit Marokko of Paramaribo want ik weet zeker dat je dat niet erg vindt. En anders laat je je vriendje stokvis een artikel schrijven in de bruine Rotterdammert over hoe jou stad is veranderd, maar geef alsjeblieft geen interview meer aan de Volkskrant, dat is zo niet Rotterdams.

En vergeet niet, wat er allemaal ook verandert… één ding blijft altijd het zelfde ……geen woorden maar daden.

Groet van Vester71

Advertenties

Op schoolreis

Rugzakken volgestopt met suikergoed, en kinderen die staan te stuiteren om te vertrekken zitten in de klas. Op het digibord verschijnen beelden van gruwelijke attracties. “Daar ga ik in”, schreeuwen ze in koor, “en daar ook!!”.

De busreis verloopt voorspoedig en bij aankomst rennen de kinderen naar binnen. Mijn groepje bestaat uit vier jongens die allemaal een eigen voorkeur blijken te hebben. Wil de ene in de achtbaan, dan wil de andere naar de wc en de derde naar de botsauto’s de vierde heeft geen zin in iets op dat moment.

De kinderen kunnen niet begrijpen dat ik mij niet in vieren kan delen en rennen allemaal een kant op. Daar sta ik dan plompverloren met vier rugzakken vol met snoep en frisdrank midden in een pretpark. Rondom mij heen krioelt het van de kinderen en her en der zie ik andere begeleiders die hun groepje nog keurig bij elkaar hebben. Ik zie ze kijken met een blik van…waar zijn jouw kinderen. In de zweefmolen zie ik kind a, uit privacy overwegingen noem ik het kereltje even kind a. Hij zwaait en roept mijn naam kind B zit in een soort apparaat dat de lucht in schiet en als ik de zweefmolen in hoog tempo zie bewegen vliegt de linker schoen los van kind a. Als een ongeleid projectiel vliegt deze tientallen meters door de lucht om vervolgens nooit meer terug te worden gevonden.

Kind C komt terug met een huilend gezicht omdat hij op de botsautobaan onderuit is gegaan tijdens het uitstappen. Het vierde kind, kind D staat in de rij voor het spookhuis. Als hij ziet dat er kinderen huilend uitkomen besluit hij vlak voor hij aan de beurt is uit de rij te stappen.

Inmiddels komt kind A aangehinkeld zonder linkerschoen en inmiddels een pikzwarte sok die tot voor kort nog hagelwit was. Kind B zit vast in de raket die op 8 meter hoogte blijft hangen. Een kwartier later zakt hij lijkbleek tergend langzaam weer naar beneden.

De andere twee kinderen ben ik dan uit het oog verloren, in mijn hoofd spoken allerlei doemscenario’s af van razende ouders die het maar niet kunnen begrijpen dat ik hun kroost verloren ben. “Rustig blijven en alles weer bij elkaar zoeken “, hoor ik mezelf zeggen.

Kind A en B zet ik even met hun rugzak bij een picknicktafel en ik wandel het park over op zoek naar de verdwenen helft. Na een kwartier heb ik ze gevonden in een groepje van een andere klas en van een andere school.

Als we om drie uur weer bij de ingang verzamelen blijk ik in nog geen zes uur tijd twaalf jaar ouder te zijn geworden. Kind a loopt nog steeds op 1 schoen, en ik vraag mij af waarom hij ook deze niet heeft weggegooid. We strompelen de bus in om terug te keren naar school. De buschauffeur besluit de route te kiezen met de meeste vertraging ondanks het feit dat 6 meegereisde ouders via google maps hun navigatie hebben aangezet en daar toch duidelijk te zien is dat de A4 compleet vaststaat. Links en rechts vallen kinderen in slaap en uiteindelijk komen we weer terug op school waar verbaasde ouders staan te wachten en hun kinderen niet zien omdat ze traditiegetrouw onder de stoelen zich verstopt hebben .

Kinderen mogen niet mee op schoolreis omdat hun ouders dit niet kunnen betalen #rutte #nederland

Dan tovert Kanjer ineens een twee brieven uit zijn zwarte rugzak. “Deze zijn voor jou, de juf heeft ze meegegeven”, mompelt hij en hij loopt naar de koelkast om wat water te pakken. Op de eerste brief zie ik mijn naam staan en alle info omtrent de dingen die ik als begeleider van de schoolreis van aanstaande vrijdag moet weten. We gaan naar Drievliet en de bus vertrekt stipt om negen uur. Er worden vier kinderen bij mij ingedeeld. Tot zover is alles duidelijk, dan pak ik de tweede brief erbij en tot mijn grote verbazing lees ik in rood gedrukte letters dat kinderen van ouders die niet de vrijwillige ouderbijdrage hebben overgemaakt niet worden meegenomen op schoolreis.

Ik vraag mij af in wat voor land wij leven waar dit soort brute acties worden bedacht. Dit land dat zijn deuren wagenwijd openzet voor de opvang van vluchtelingen uit de hele wereld, het land waar iedereen recht heeft op een bed, brood en een bad. Dit zelfde land heeft scholen die kinderen achterlaat op scholen terwijl hun klasgenoten een onvergetelijke schoolreis gaan maken omdat hun ouders gewoonweg niet in staat zijn om een vrijwillige bijdrage te betalen.

Aanstaande vrijdag om negen uur ga ik mee als begeleiderop schoolreis, als er ook maar 1 kind niet mee mag vanwege de niet betaalde bijdrage stap ik uit en weiger ook mee te gaan.

Carvoeiro

In het hart van de prachtige Algarve ligt dit schilderachtige dorpje. Een gemoedelijke plaats waar de mensen nog vriendelijk zijn en criminaliteit niet bestaat. Hier kan je zonder problemen je portemonnee of telefoon op de tafel van een terras neerleggen zonder alert te zijn. De zon weerkaatst op de prachtige witte muren van de huizen van het schilderachtige dorp. Het tussen rotswanden gelegen strand zou zomaar een filmset kunnen zijn voor een zomerse film. Daar aan dat strand kunt u genieten van de meest heerlijke visgerechten aldan niet vergezeld van een glaasje port of wijn.

De adembenemende uitzichten vanaf de brute kliffen zijn ronduit schitterend te noemen. Daal je af naar de zee dan passeer je de meest geweldige rotswanden gevormd door moeder natuur.

Carvoeiro, daar waar fruit nog naar fruit smaakt, en de vers gebakken broodjes in de ochtend worden aangevuld door de bakkersvrouw. De fantastische vakantieparken van club Carvoeiro die ook zeer geschikt zijn voor gezinnen met kinderen. Als u hier na een week of twee weer moet vertrekken weet u niet hoe snel u uw volgende vakantie moet boeken. Daar waar uit eten gaan nog betaalbaar is en het klimaat buitengewoon aangenaam.

Kanjer breekt zijn persoonlijke record

De zenuwen gieren door zijn keel, links en rechts een trainer en voor hem de eerste bocht. Zijn spikes parkeert hij achter de startlijn en geduldig wacht hij op het startsignaal. Als de trainer de knop van zijn horloge indrukt klinkt er een piep en dat is het signaal om te vertrekken.

Met reuzenstappen gaat hij over de roodkleurige atletiekbaan en in Luttele seconden duikt hij de eerste bocht in, het tempo lijkt nu nog laag te zijn maar vooralsnog ligt hij perfect op schema. Rond de 400 meter begint Kanjer te hijgen, zijn ademhaling gaat omhoog en door te hijgen als een paard zorgt hij er voor dat er extra zuurstof wordt opgenomen. Twee honderd meter verder zegt de trainer dat zijn laatste ronde ingaat.

kanjer versnelt en rent zelfs even weg bij zijn begeleiders. Dit kan hij onmogelijk nog 300 meter volhouden, dus even later sluit hij weer netjes aan en loopt uit de wind naar de finish. Op de klok zien we dat het gelukt is…3 minuut en 57 seconden op de 1000 meter. Voor het eerst een tijd onder de magische vier minuten grens. De negenjarige Kanjer is tevreden en zegt nog over te hebben. Nog een maandje dan is de wedstrijd in Spijkenisse bij Spark.

Amalia

Soms schaam ik mij kapot, een van die schaarse momenten overkwam mij gisteren. Terwijl ik de feestvierende Oranjes zichtbaar zag genieten van een volksfeest in Groningen. Op internet vonden sommige sneuneuzen het blijkbaar nodig om een veertien jarig meisje volledig af te branden. Waarom vraag ik mij af, wat is hierbij de achterliggende gedachte? En hoe zou u het vinden als uw dochter of zoon door willekeurige mensen beoordeeld wordt op haar of zijn uiterlijk?

Deze sneuneuzen die lekker los gaan op een veertien jarig meisje zouden ouderwets op een kar met pek en veren door de stad moeten worden getrokken, bij voorkeur volgend jaar bij de viering van Koningsdag .

7 Layers

In een uitverkocht Rotown in de mooie stad Rotterdam vraagt organisator Dotan om absolute stilte tijdens de optredens van de artiesten. Gewoon even aandacht voor muziek en geen gelul over de kat van de buren op feesboek of de dwaze actie van Giel Beelen. Het is de bedoeling dat er weer aandachtig geluisterd gaat worden naar muziek, naar de talenten die hij uit Engeland en Denemarken heeft over laten komen. Tijdens de 30 minuten die de artiesten gaan optreden gaat zelfs de bar dicht en staat iedereen muisstil te genieten van topklasse live muziek.

Op het podium staat Billy lockett een bijzonder getalenteerde zanger die ook nog eens geweldig piano speelt. Hij speelt zijn zelfgeschreven nummers en aan niks is het af te zien dat hij nog niet echt voor een groot publiek gespeeld heeft.

Dan verschijnt er de 18 jarige Billy Martens helemaal overgekomen uit Londen, voor het eerst treedt ze op in het buitenland en ze vindt het allemaal nog erg spannend. Toen Dotan haar benaderde vroeg ze of hij nog een hotel in de buurt van Zijn huis wist dat een beetje goed was. Een stem als een engel en prachtig gitaarspel. Het publiek geniet van de bijzonder mooie nummers die ze speelt.

Als de tweede Billy van het toneel stapt komt Alex Vargas op, deze jongen heeft zijn sporen in de muziek al verdiend maar had aan Dotan gevraagd om mee te doen met 7layers om zijn nieuwe nummers voor een klein publiek ten gehore te brengen. Gewoon weer even terug naar een klein zaaltje, gitaartje om zijn nek en spelen. Dat is wat artiesten in hun hart het liefste doen omdat ze veel dichter bij het publiek staan en het publiek bij hen.

Alex begint te spelen en iedereen kijkt ademloos toe en luisteren naar zijn geweldige stem. 7 layers is geslaagd, een avond muziek zonder van te voren te weten wie er komen optreden.