Die blik in zijn ogen

We rijden weg van huis, Kanjer zit naast mij op de voorstoel en ik zie hem met de dag groeien. Met zijn vingers drukt hij op wat knoppen om zijn favoriete radiozender te zoeken. De getallen op het display veranderen razendsnel en dan ineens stopt hij als er FunX in het venster staat. “Dit is een koele zender”, zegt hij met een glimlach. Ondertussen hoor ik een paar gasten met een rappers accent praten en een plaatje aankondigen. Het is volgens hen uniek dat een plaatje uit het niks op nummer 1 komt, vorige week stond deze plaat nog geen eens in de top vijftig. Het nummer heet verleden tijd van lil kleine.

Vol spanning wacht Kanjer af tot het nummer gaat beginnen, want hij is helemaal fan van Lil Kleine. Ik trek op bij het stoplicht en het nummer begint. Bij de eerste tonen hoor ik al dat dit voor mij een bekend nummer is. Ik wacht nog even en dan ineens begin ik mee te zingen. Kanjer kijkt mij met grote ogen aan….”hoe weet jij die tekst nou weer?”, “Het is een nieuw nummer!”, Roept hij. Die blik in zijn ogen vol ongeloof, dat zijn oude vader even een vet cool nummer meerapt is echt onbetaalbaar.

Hoe langer het nummer bezig is, hoe gekker hij het vindt dat ik meezing. Nog even hou ik het voor mij, maar ondertussen heeft hij op internet al gevonden dat het een covernummer van Abel is, een zanger uit het verleden die hij overigens niet kent.

Advertenties

Topatleten

Het is bewolkt en de regen komt met bakken uit de hemel als we het terrein van de Papendrechtse atletiekvereniging oplopen. Voor de wedstrijd had ik de records bekeken van de tegenstanders van mijn zoontje en viel van verbazing van mijn stoel. De wereldrecordhouder hoogspringen voor achtjarige was ook aanwezig. Het was duidelijk de absolute top van ons land ging vandaag laten zien hoe ze kunnen sporten.

Met een glimlach bekijkt Kanjer de prestaties van zijn tegenstanders en wat opvalt is vooral het plezier dat iedereen heeft bij het uitvoeren van de onderdelen van de meerkamp. Bij de regiokampioenschappen was ik al wat gewend qua tijden en afstanden maar wat hier gebeurt is buiten proporties. De top atleten worden behandeld als echte profs al zijn ze nog maar net negen jaar. Na hun sprong staat er een stoeltje klaar met een paraplu en zelfs een dekentje tegen de harde wind. Ze worden gewezen op hun foutjes en wachten geduldig af tot ze weer mogen springen, lopen of stoten.

Kanjer doet aardig mee en eindigt in t eindklassement op een keurige elfde plaats. Trots stappen we na afloop in de auto en rijden richting huis. “Mag ik naar de Mac?”, Vraagt hij en somt gelijk zijn verlanglijstje op wat hij wil bestellen. “Een grote patat, kipnuggets en een melk”, fluistert hij. “Tuurlijk gaan we naar de Mac lieverd”, antwoord ik en de glimlach op zijn gezicht is onbetaalbaar als we even later de Mac Donalds binnen stappen.

Edinburgh

De verborgen parel van Europa, gebouwd op zeven heuvelen, een stad waar iedereen relaxed is en lacht. Hoog boven de stad ligt het middeleeuwse kasteel dat vrijwel vanuit elke straat te zien is daar ver boven ligt Arthur’s Seat een reusachtige berg, het is zeker de moeite deze te beklimmen en vanuit daar uit te kijken over de prachtige stad die op de wereld erfgoed lijst staat. Alle musea zijn gratis toegankelijk en stuk voor stuk met veel zorg en aandacht ingericht. Zeker het scottisch national museum is een bezoek waard, zelden heb ik ergens ter wereld zo een enorm mooi museum bezocht met zo een uitgebreide collectie.

Koffie drinken met een overheerlijk stuk taart is in de vele koffiehuizen ook een aanrader, ook de lokale bevolking doet dit graag, net als whisky drinken in de pub. Op de grote begraafplaats aan de rand van de stad liggen mensen wiens naam gebruikt zijn in de Harry Potter boeken, zeker bij een beetje bewolkt regenachtig weer waant u zich in een van de verhalen.

Wat opvalt is dat het prijsniveau lager ligt dan u zou verwachten en als u er toch bent neem dan ook een kijkje op het koninklijke jacht van Queen Elizabeth dat als Museumschip in de haven van Leith ligt.

Op een uurtje vliegen van Schiphol ligt de Schotse hoofdstad op u te wachten, een compleet andere wereld, vol rust en geschiedenis..als u de Haggis links laat liggen heeft u de vakantie van uw leven.

Beste heer Cox

Gerard, je herkent de stad niet meer..of zoals je zegt “mijn stad”. Steden zijn veranderd inderdaad, er rijden ineens auto’s en de paardentram is weg, de zwarte kousen kerk is verdwenen, en waar is de V en D? Vroeger kon je nog een ijsje halen bij Jamin voor een stuiver, ook verdwenen de stuiver trouwens. En dan je cluppie Feyenoord waar zijn Willem van Hanegem en Wim Jansen. Trouwens wist je al dat er een nieuwe Kuip komt, niet schrikken hoor straks als de lichtmasten verdwenen zijn. Zelfs de lekkere blonde meid op een racefiets is verdwenen sinds de #metoo affaire.

Nee tijden veranderen Gerard en zo ook jouw stad, als Erasmus zou herrijzen uit de dood zou hij ook niet weten wat hij zag, hij zou zich verbazen dat mensen niet meer op paarden reden en dat er vliegmachines zijn.

Maar ga jij zondags nou maar lekker uit je dak in de kuip als er een speler scoort uit Marokko of Paramaribo want ik weet zeker dat je dat niet erg vindt. En anders laat je je vriendje stokvis een artikel schrijven in de bruine Rotterdammert over hoe jou stad is veranderd, maar geef alsjeblieft geen interview meer aan de Volkskrant, dat is zo niet Rotterdams.

En vergeet niet, wat er allemaal ook verandert… één ding blijft altijd het zelfde ……geen woorden maar daden.

Groet van Vester71

Op schoolreis

Rugzakken volgestopt met suikergoed, en kinderen die staan te stuiteren om te vertrekken zitten in de klas. Op het digibord verschijnen beelden van gruwelijke attracties. “Daar ga ik in”, schreeuwen ze in koor, “en daar ook!!”.

De busreis verloopt voorspoedig en bij aankomst rennen de kinderen naar binnen. Mijn groepje bestaat uit vier jongens die allemaal een eigen voorkeur blijken te hebben. Wil de ene in de achtbaan, dan wil de andere naar de wc en de derde naar de botsauto’s de vierde heeft geen zin in iets op dat moment.

De kinderen kunnen niet begrijpen dat ik mij niet in vieren kan delen en rennen allemaal een kant op. Daar sta ik dan plompverloren met vier rugzakken vol met snoep en frisdrank midden in een pretpark. Rondom mij heen krioelt het van de kinderen en her en der zie ik andere begeleiders die hun groepje nog keurig bij elkaar hebben. Ik zie ze kijken met een blik van…waar zijn jouw kinderen. In de zweefmolen zie ik kind a, uit privacy overwegingen noem ik het kereltje even kind a. Hij zwaait en roept mijn naam kind B zit in een soort apparaat dat de lucht in schiet en als ik de zweefmolen in hoog tempo zie bewegen vliegt de linker schoen los van kind a. Als een ongeleid projectiel vliegt deze tientallen meters door de lucht om vervolgens nooit meer terug te worden gevonden.

Kind C komt terug met een huilend gezicht omdat hij op de botsautobaan onderuit is gegaan tijdens het uitstappen. Het vierde kind, kind D staat in de rij voor het spookhuis. Als hij ziet dat er kinderen huilend uitkomen besluit hij vlak voor hij aan de beurt is uit de rij te stappen.

Inmiddels komt kind A aangehinkeld zonder linkerschoen en inmiddels een pikzwarte sok die tot voor kort nog hagelwit was. Kind B zit vast in de raket die op 8 meter hoogte blijft hangen. Een kwartier later zakt hij lijkbleek tergend langzaam weer naar beneden.

De andere twee kinderen ben ik dan uit het oog verloren, in mijn hoofd spoken allerlei doemscenario’s af van razende ouders die het maar niet kunnen begrijpen dat ik hun kroost verloren ben. “Rustig blijven en alles weer bij elkaar zoeken “, hoor ik mezelf zeggen.

Kind A en B zet ik even met hun rugzak bij een picknicktafel en ik wandel het park over op zoek naar de verdwenen helft. Na een kwartier heb ik ze gevonden in een groepje van een andere klas en van een andere school.

Als we om drie uur weer bij de ingang verzamelen blijk ik in nog geen zes uur tijd twaalf jaar ouder te zijn geworden. Kind a loopt nog steeds op 1 schoen, en ik vraag mij af waarom hij ook deze niet heeft weggegooid. We strompelen de bus in om terug te keren naar school. De buschauffeur besluit de route te kiezen met de meeste vertraging ondanks het feit dat 6 meegereisde ouders via google maps hun navigatie hebben aangezet en daar toch duidelijk te zien is dat de A4 compleet vaststaat. Links en rechts vallen kinderen in slaap en uiteindelijk komen we weer terug op school waar verbaasde ouders staan te wachten en hun kinderen niet zien omdat ze traditiegetrouw onder de stoelen zich verstopt hebben .

Kinderen mogen niet mee op schoolreis omdat hun ouders dit niet kunnen betalen #rutte #nederland

Dan tovert Kanjer ineens een twee brieven uit zijn zwarte rugzak. “Deze zijn voor jou, de juf heeft ze meegegeven”, mompelt hij en hij loopt naar de koelkast om wat water te pakken. Op de eerste brief zie ik mijn naam staan en alle info omtrent de dingen die ik als begeleider van de schoolreis van aanstaande vrijdag moet weten. We gaan naar Drievliet en de bus vertrekt stipt om negen uur. Er worden vier kinderen bij mij ingedeeld. Tot zover is alles duidelijk, dan pak ik de tweede brief erbij en tot mijn grote verbazing lees ik in rood gedrukte letters dat kinderen van ouders die niet de vrijwillige ouderbijdrage hebben overgemaakt niet worden meegenomen op schoolreis.

Ik vraag mij af in wat voor land wij leven waar dit soort brute acties worden bedacht. Dit land dat zijn deuren wagenwijd openzet voor de opvang van vluchtelingen uit de hele wereld, het land waar iedereen recht heeft op een bed, brood en een bad. Dit zelfde land heeft scholen die kinderen achterlaat op scholen terwijl hun klasgenoten een onvergetelijke schoolreis gaan maken omdat hun ouders gewoonweg niet in staat zijn om een vrijwillige bijdrage te betalen.

Aanstaande vrijdag om negen uur ga ik mee als begeleiderop schoolreis, als er ook maar 1 kind niet mee mag vanwege de niet betaalde bijdrage stap ik uit en weiger ook mee te gaan.

Carvoeiro

In het hart van de prachtige Algarve ligt dit schilderachtige dorpje. Een gemoedelijke plaats waar de mensen nog vriendelijk zijn en criminaliteit niet bestaat. Hier kan je zonder problemen je portemonnee of telefoon op de tafel van een terras neerleggen zonder alert te zijn. De zon weerkaatst op de prachtige witte muren van de huizen van het schilderachtige dorp. Het tussen rotswanden gelegen strand zou zomaar een filmset kunnen zijn voor een zomerse film. Daar aan dat strand kunt u genieten van de meest heerlijke visgerechten aldan niet vergezeld van een glaasje port of wijn.

De adembenemende uitzichten vanaf de brute kliffen zijn ronduit schitterend te noemen. Daal je af naar de zee dan passeer je de meest geweldige rotswanden gevormd door moeder natuur.

Carvoeiro, daar waar fruit nog naar fruit smaakt, en de vers gebakken broodjes in de ochtend worden aangevuld door de bakkersvrouw. De fantastische vakantieparken van club Carvoeiro die ook zeer geschikt zijn voor gezinnen met kinderen. Als u hier na een week of twee weer moet vertrekken weet u niet hoe snel u uw volgende vakantie moet boeken. Daar waar uit eten gaan nog betaalbaar is en het klimaat buitengewoon aangenaam.