Kanjer gaat voor het podium

De zenuwen gieren al weken door zijn keel, en omdat ik zijn trainer ben en alles van heel dichtbij meemaak moet ik zeggen dat ik ook zit uit te kijken naar vandaag. Gisteren moest hij nog eventjes wat extra sportdrank kopen en wat energie-bars. Als een echte topsporter las hij de tekst op de verpakkingen en koos zorgvuldig de juiste producten. Toen hij even later langs de massageolie wandelde zei hij dat een goede massage van zijn kuitspieren wellicht ook goed zou zijn.

Niks maar dan ook niks laat Kanjer aan het toeval over. Thuis gekomen pakte hij zijn spikes. “Kan jij ze misschien voor mij poetsen, want dat doe je altijd zo goed”, vroeg hij aan het boze oog. Zijn rugtas propte hij vol met zijn shirt en lange broek en een paar extra sokken, veiligheidsspelden voor zijn nummer en een handdoek.

Nog even bekeek hij de filmpjes op YouTube van professionele lopers. “Kijk je moet je schouders stil houden en je armen in de richting van het lopen bewegen”. Heel overdreven oefent hij de beweging en vraag dan of ik zijn beenspieren nog even wil masseren. Languit ligt hij op bed en geniet van het losser maken van zijn benen. De benen die overigens één brok spieren zijn en meer aanvoelen als twee blokken schokbeton, zo enorm hard dat als ze van dit materiaal de parkeergarage bij Eindhoven airport hadden gemaakt slopen onmogelijk was geworden.

Na zijn maaltijd en een bak volle yoghurt besluit Kanjer te gaan slapen. Nog altijd met zijn trouwe knuffel in zijn armen. Aan de ene kant is hij al zo enorm groot en aan de andere kant nog het kleine kwetsbare ventje. Ik stop hem onder de wol en aai hem over zijn bol. “Op tijd zijn papa morgen”, fluistert hij en voor ik het weet is hij vertrokken naar dromenland. 

Ongetwijfeld droomt hij van een podiumplek bij de Wintercross in het Kralingse bos morgen. 

Advertenties

Motorola #mediamarkt

De nietsvermoedende klant staart naar twee toestellen, een Motorola en een Samsung in dezelfde prijsklasse. Hij pakt ze allebei vast drukt en scrollt wat en maakt een fotootje. Dan duikt er een verkoper op een ventje van een jaar of twintig. “Kunt u het vinden meneer”, zegt het ventje in zijn Mediamarkt outfit. 

Hij laat weten dat hij twijfelt tussen deze twee toestellen. “De Samsung is veel beter omdat de batterij van de Motorola heel zwak is”, hoor ik hem zeggen. De man is blij met deze mededeling en het maakt de keuze voor hem makkelijker. Vlak voor hij de Motorola terug zet in zijn standaard en de verkoper naar achteren loopt om de Samsung te gaan halen uit het magazijn besluit ik me er mee te bemoeien.

“Dat verhaal over die accu is echt een fabeltje, ik heb zelf exact zo een toestel en je moet weten dat ik nog nooit zo tevreden ben geweest over de accucapaciteit”, zeg ik. Het gezicht van de snotneus van Mediamarkt staat gelijk op onweer, daar gaat zijn bonus van Samsung denkt hij.

En inderdaad de man pakt de Motorola en besluit deze te gaan aanschaffen. “U zult er absoluut geen spijt van krijgen”, fluister ik. Als de verkoper is afgedropen zegt de man dat hij het ook wel een beetje raar verhaal vond van het verkopertje. “Die gasten willen alleen maar Samsung verkopen vanwege hun provisie, en zijn niet te belazerd om daarvoor te liegen”, zeg ik tegen de nieuwe eigenaar van de Motorola G5.

Kroketgate

Wat doe je als je geen toekomst meer hebt in de Kuip, als je gepasseerd bent door een aanstormend talent en niet meer het veld in mag als de grote jongens voetballen. Dan haal je een broodje kroket en eet deze op tijdens de rust voor het oog van de camera.

Geloof mij, de enige corner die jij nog bezoekt in je carrière bij Feyenoord is de snackcorner. Wellicht zit er na je avontuur op Rotterdam zuid nog een carrièreswitch in voor je als de nieuwe Cora van Mora. Ik denk dat je namelijk met bitterballen meer kan dan met een voetbal. Nu nog even een slagzin erbij verzinnen en de reclamewereld ligt aan je voeten.

Beste Michiel Kramer, bedankt voor de goal in de 99e minuut tegen Utrecht vorig seizoen, een Goal waarmee je in de recordboeken beland bent als zijnde de laatste goal ooit in een wedstrijd. En doe de groeten aan Cora van Mora.

Wanbetaler

Een deurwaarder, vier politieagenten, een slotenmaker en twee monteurs, het mag wat kosten om een wanbetaler zijn onrechtvaardig verkregen goederen af te nemen. Het regent pijpestelen en meneer de wanbetaler zit warmpjes binnen, gluurt naar buiten doormiddel van zijn ongetwijfeld onrechtvaardig verkregen ip camera’s. Na twee keer aanbellen opent de beroepsoplichter de deur en begint te raaskallen. De deurwaarder krijgt direct de wind van voren, ook mijn collega wordt niet gespaard.

“Wij treffen elkaar nog wel eens ergens maatje”, schreeuwt hij terwijl hij op intimiderende wijze voor hem gaat staan. De agenten manen de man om naar binnen te gaan. De slotenmaker gaat onverichte zaken huiswaarts omdat het niet nodig was om de deur te forceren.

“Jij mag naar binnen”, roept hij tegen mij, maar mijn collega moet buiten wachten. Binnen ontkoppel ik de electriciteit van de rolluiken waarna we buiten alle luiken demonteren.

Al met al heeft de procedure om dit volgens de regelgeving in Nederland voor elkaar te krijgen ruim een jaar geduurd. Dan roept de oplichter dat hij inmiddels al nieuwe besteld heeft bij een ander bedrijf. Betalen zal hij ze zeker niet omdat hij onder bewindvoering staat.

Uiteindelijk kost dit bij elkaar een veelvoud van de kosten van de rolluiken en bovendien een hoop ergernis.

Milieuschandaal

De regels laten bepalen door veroordeelde milieucriminelen, al jaren steken ze in Den Haag hun kop in het zand. Stookolie wordt vermengd met chemisch afval waar door deze troep op een gemakkelijke manier afgevoerd wordt. Bovendien kunnen ze de stookolie daardoor zo goedkoop aanbieden dat de Rotterdamse haven een aantrekkelijke locatie is om de schepen vol te laten tanken. Het loont zelfs om om te varen uit Spanje vanwege de goedkope prijs van stookolie.

De 10 grootste schepen ter wereld stoten evenveel troep uit als alle auto’s op aarde. Ondertussen staan de ApK keurmeesters de uitstoot te controleren van uw Fiat Panda en voert Rotterdam milieuzones in om “vervuilende auto’s” uit de stad te weren.

En vanuit Den Haag maar pushen dat iedereen electrisch moet gaan rijden. Windmolens verschijnen in grote getalen met als doel de Gore lucht weg te blazen. Nederland is het land met de meest gore lucht van Europa en meneer Rutte laat de regelgeving over aan een stelletje criminelen.

De Peugeot 206

Een half shaggie in zijn mondhoek, zijn handen in zijn zakken. We kijken samen naar een Trans AM uit de jaren zeventig. “Als het aan mij ligt gaat hij de grijper in”, zegt hij zonder blikken of blozen. Twintig jaar geleden zaten we samen in de klas op de MTS, nu runt hij een garagebedrijf met nog ouderwetse service. Dan blaast hij een wolk rook uit en loopt langs een knalgele Donkervoort naar het barrel van mijn vrouw. “Die Donkervoort moet ook fijngeknepen worden”, mompelt hij. Nog nooit is er een slechtere auto geproduceerd dan de Donkervoort. “Als je hier een weekje in rond rijdt rammelen alle boutjes los”, vervolgt hij zijn verhaal.

Dan begint hij met de keuring van het peugeootje van het boze oog. Ondanks zijn hoge leeftijd rijdt de 206 nog super en bovendien is hij snel als de donder. Na een half uur blijkt dat de rechter voorband binnenste buiten is gemonteerd. Het woord inside was duidelijk te lezen aan de buitenkant.

“De garage in Rhoon heeft de auto vorig jaar zo afgeleverd met een nieuwe apk”, zeg ik tegen de monteur die de band omdraait. Tien minuten later is hij goedgekeurd. “De Peugeot 206 is veruit de beste Franse auto ooit gemaakt”, hoor ik hem zeggen.

“Als ik een andere Franse auto afmeld bij de APK krijg ik negen van de tien keer een herkeuring”, fluistert hij. Voor nog geen vijfentachtig euro mag het peugeootje weer een jaartje rijden.

De wachtkamer

Een man gehesen in een oversized joggingpak in de kleur van een plastic vuilniszak sloft de wachtkamer binnen. Links en rechts zitten wachtende patiënten te lezen in roddelbladen of staren wat voor zich uit. Vrijwel iedereen kijkt naar de man die stopt bij de helpdesk en zijn keel schraapt. De uiterst vriendelijke vrouw achter de balie vraagt hem waar hij voor komt. Hij overhandigt zijn papieren en de vrouw vraagt nogmaals naar zijn naam. Dan reageert hij uiterst geïrriteerd en begint te schreeuwen, “SLIJK!!!!”, Brult hij … met es el ei kaaaa.

“U heeft een telefonisch consult, dus u had niet hoeven komen”, antwoordt de dame. Pardoes raakt de man zijn geduld kwijt en met schuim op zijn mond zegt hij dat hij alsnog plaats neemt in de wachtkamer.

Een kwartier later komt de dienstdoende arts de wachtkamer binnen en richt zich tot de heer Slijk.”Ik dacht dat wij een telefonisch consult hadden”, “Heeft u uw telefoon bij u?”, Vraagt hij. De wachtende heer knikt en haalt zijn telefoon uit zijn binnenzak. “Ja natuurlijk “, roept hij. De dokter draait zich om en hij zegt dat hij de patiënt zo wel even zal bellen in de wachtkamer.

Vol ongeloof blijft de patiënt achter in de wachtkamer. Dan komt de dokter terug…..”geintje natuurlijk”, roept hij.